ارسال به دوستان
کد خبر : 183069
تاریخ انتشار : 8/2/2016 3:44:00 PM

گزارش مراسم بزرگداشت شهادت حضرت امام جعفر صادق (ع)

همزمان با ایام شهادت ششمین نور سرمدی و احیاگر مذهب تشیّع، حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مرکز اسلامی هامبورگ صحنه­ حضور مسلمانان و عاشقان اهل بیت عصمت و طهارت (ع) بود که با برپایی مراسم سوگواری و عزاداری، مراتب ارادت خود را به آن امام همام ابراز داشتند.

این مراسم که در تاریخ  شنبه 30 یولی 2016 برگزار گردید، شامل برنامه های تلاوت قرآن کریم، سخنرانی و ذکر مصیبت و توسّل به خاندان اهل البیت (ع) بود.

در این مراسم حجت الاسلام والمسلمین دکتر ترابی، مدیرآکادمی اسلامی به ایراد سخنرانی پرداختند. ایشان ضمن تسلیت شهادت حضرت امام جعفر صادق (ع) با اشاره به مقام رفیع علمی و معنوی آن حضرت اظهار داشتند: حضرت امام جعفر صادق (ع) پيشواي ششم مسلمانان، به شيخ الائمه معروف است زيرا عمر ايشان از تمامي ائمه اطهار(ع) طولاني تر است. ایشان به عنوان رييس مذهب جعفري نيز معروف هستند و مصداق کامل آیه شریفه «يرفع الله الذين امنوا منكم والذين أوتوا العلم درجات…» می باشند. آن حضرت در سال 148 هجری قمری به دستور خليفه ي عباسي در مدينه به شهادت رسيد و آن امام به هنگام شهادت شصت و پنج سال داشته و مدت سي و چهار سال از امامت حضرتش مي گذشت.

فضای باز جهانی کنونی و تکثر فرهنگ ها در دهکده جهانی به صورتی است که آن را بسیار مشابه با دوران امام صادق علیه السلام قرار داده و بازخوانی دوران زندگانی آن حضرت می تواند چراغی فرا راه مسلمانان به ویژه در سرزمین غرب باشد.

ایشان در بخش دیگری از سخنان خویش به تشریح مهمترین ویژگی های زمان امام صادق علیه السلام پرداخته و افزودند: مهمترین ویژگی زمان امام صادق علیه السلام نهضت های فرهنگی این دوران است که به عنوان رقیب اسلام یا برداشت التقاطی از آن نمود پیدا می کردند. دوران زندگانی امام صادق (ع) تقریباً در یک قرن و نیم از ابتدای ظهور اسلام یعنی از دهه دوم قرن دوم تا دهه پنجم قرن دوم واقع شده و در سیر تحولات دنیای اسلام یک زمان ویژه و منحصر به فرد است. این دوران زمان انقلاب های سیاسی و بیشتر از آن نهضت های فکری است است. در این دوران نزدیک یک قرن از فتوحات اسلامی می گذشت و دو سه نسل از تازه مسلمان ها از ملت های مختلف وارد جهان اسلام شده بودند. هر کدام از آنها حامل فرهنگ های بومی و غیر از زبان عربی به زبانهای اختصاصی نیز تکلّم داشتند و این چیزی بود که اگر انتظام نمی یافت تهدید جدّی برای اسلام و التقاط در آن شمرده می شدند.

به عنوان مثال، زنادقه در این زمان ظهور کردند که منکر خدا و دین و پیغمبر بودند و بنی العباس هم روی یک حساب هایی به آن ها آزادی داده بودند. مسأله رهبانیت و عزلت گزینی و تصوف به شکل دیگری پیدا شده بود. همچنین اجتهاد به رأی همچون قیاس و استحسان و مصالح مرسله توسط برخی از کسانی که خود را فقیه و عالم دین می نامیدند به وجود آورده بود. اجتهاد به رأی آن است که بدون در نظر داشتن منابع استنباط احکام و با پیشداوری های ذهنی و با سلیقه فردی حکم را بیان نمایند. چنین روش هایی در استنباط حکم اساس دین و فهم دینی را تهدید می کرد. بنابراین در مجموع هجوم عرضه اختلاف افکار در دنیای اسلام به نحوی بود که تا آن زمان نظیر نداشت و هر لحظه خطر اضمحلال اساس دین می رفت.

امام صادق علیه السلام و نشر علوم اسلام

امام صادق علیه السلام هم در این دوران در در گیر و دار جنگ قدرت بین بني اميه و بني عباس فرصت یافتند به مثابه میراث دار پیامبر بزرگوار اسلام، اسلام راستین را تبیین نمایند و معارف صحیح را به جهانیان از ملیت ها و اقوام مختلف که در مدینه حضور یافته بودند عرضه نمایند. برخی تعداد شاگردان امام را در اين حوزه، چهار هزار نفر برشمرده اند. امام بیش از هر امری به تربیت شاگردان و دفاع علمی از  حریم اسلام و قرآن اهمیت می داد؛ چرا که شرایط را بهتر از هر کس درک می کرد.

شهید مطهری در این باره می نویسد: «در جامعه شرایطی فراهم شده بود که هر کس مرد میدان علم و فکر و سخن است بیاید حرف خودش را بگوید. زیرا نژادهای دیگر - غیر از نژاد عرب - وارد دنیای اسلام شده بودند که از همه آن نژادها پرشورتر همین نژاد ایرانی بود، از جمله آن نژادها مصری بود. از همه شان قوی تر و نیرومندتر و دانشمندتر بین النهرینی ها و سوریه ای ها بودند که این مناطق یکی از مراکز تمدن آن عصر بود، این ملل مختلف که آمدند، خود به خود اختلاف ملل و اختلاف نژادها، زمینه را برای اینکه افکار تبادل شود فراهم کرد و اینها هم که مسلمان شده بودند، بیشتر می خواستند از ماهیت اسلام سر در آورند، اعراب (بدوی مدینه و اطراف آن) آنقدرها تعمق و تدبر و کاوش در قرآن نمی کردند، ولی ملت های دیگر آنچنان در اطراف قرآن و مسائل مربوط به آن کاوش می کردند که حد نداشت، روی کلمه به کلمه قرآن فکر و حساب کردند.»

مناظرات علمی شاگردان امام صادق علیه السلام

یکی از فعالیت های امام صادق(ع) در طول دوران زندگی مناظرات زیادی بود که ایشان با افراد و گروه های مختلف با موضوعات پیامبر اسلام(ص) و صدق و احسان، و مناظره و ملاقات با عالمان بزرگ مسیحی، ابوحنیفه، دانشمندان شامی و معتزلی، هشام بن حکم و ... داشتند.

امام در رشته های مختلف شاگردانی تربیت کرده بودند، در رشته فن مناظره افرادی مثل «مومن الطاق»، «عوان بن طلحه» در حوزه کلام «هشام بن حکم»، در رشته فقه، «زراره» و «محمد بن مسلم» را تربیت کردند. برخی از اینها بیش از دو هزار روایت از امام نقل کردند که اینها همین فرهنگ روایی شیعه است که به ما رسیده است. البته بسیاری از شاگردان امام هم شیعه نبودند منتها ولایت مدار و معتقد به ایشان بودند که به دلیل مناظرات و بزرگواری امام جذبشان شده بودند، همه این شاگردان پای درس امام می نشستند مناظراتی با ایشان داشتند و در واقع اذعان به ذریه پیامبر (ص) داشتند.

مناظرات امام صادق (ع) ویژگی های اخلاقی و عملی چندی داشت: امام نخستین چیزی در مناظرات رعایت می کردند ادب بود و با چشم تحقیر و نگاه عاقل اندر سفیه به مناظره کنندگان نگاه نمی فرمود. همچنین در مناظره احساسات، عواطف و حاشیه ها را کنار می گذاشتند. امام هنگام مناظره علمی به صورت شفاف به تمام پرسش ها و شبهات پاسخ می دادند.

سخنان برگزيده از امام صادق علیه السلام

ـ الغِيبَةُ أن تَقولَ في أخيكَ ما سَتَرهُ اللَّهُ عَلَيهِ ميزان الحكمه ، ح 15510 .

غيبت آن است كه درباره برادرت چيزي بگويي كه خداوند آن را پنهان كرده است

ـ  لايَتِمُّ المَعروفُ إلاّ بِثَلاثٍ : تَعجيلِهِ و تَصغيرِهِ و تَستيرِهِ   خصائص الائمه ، ص 100 .

كار نيك تمام نمي شود مگر به سه چيز : شتاب در انجام دادن ، كوچك شمردن و پنهان داشتن آن

ـ  أروَحُ الرُّوحِ اليَأسُ عَنِ النّاسِ    مشكاة الأنوار ، ص 324 .

خوش ترين آسايش ، نوميدي از مردم است

ـ  صِلَةُ الرَّحِمِ تُهَوِّنُ الحِسابَ يَومَ القيامَةِ بحار الأنوار ، ج 78 ، ص 210 .

صله رحم حساب را در روز قيامت آسان مي كند

ـ  مَن يَثِقَ بِاللَّهِ يَكفِهِ ما أهَمَّهُ مِن أمرِ دُنياهُ و آخِرَتِهِ   تحف العقول ، ص 304 .

هر كه به خدا اعتماد كند ، خداوند كارهاي دنيا و آخرتش را ، كه او را بي قرار كرده اند، كفايت مي كند

ـ إعمَلِ اليَومَ فِي الدُّنيا بِما تَرجُو بِهِ الفَوزَ فِي الآخِرَةِ  تحف العقول ، ص 306

امروز در دنيا كاري كن كه به وسيله آن اميد رستگاري در آخرت داري

ـ مَن عَيَّرَ مُؤمِناً بِذَنبٍ لَم يَمُت حَتّي يَرتَكِبَهُ     الكافي ، ج 2 ، ص 356

هر كس مؤمني را بر انجام دادن گناهي سرزنش كند ، نمي ميرد تا آن كه خود آن گناه را مرتكب شود

ـ ضَمِنتُ لِمَنِ اقتَصَدَ أن لايَفتَقِرَ     الخصال ، ص 9 .

من ضمانت مي كنم كه هر كه ميانه روي پيشه كند ، فقير نشود

ـ إعرِفُوا مَنازِلَ النّاسِ عَلي قَدرِ رِوايَتِهِم عَنّا الكافي ، ج 1 ، ص 50

منزلت مردم را به اندازه نقل حديث شان از ما بشناسيد

ـ بَرُّوا آبائكُم يَبَرَّكُم أبنائُكُم  (تحف العقول ، ص 359)

به پدرانتان نيكي كنيد تا فرزندانتان به شما نيكي كنند


 




نظر شما



نمایش غیر عمومی