ارسال به دوستان
کد خبر : 187109
تاریخ انتشار : 5/5/2017 4:57:00 PM

مراسم جشن میلاد امام حسین (ع)

یکشنبه 30 آپریل 2017 روز میلاد مظهر عشق و دلدادگی مرکز اسلامی هامبورگ میزبان عاشقان اباعبدالله الحسین(ع) بود. این مراسم که با بخشهای متنوعی برگزار شد. پس از تلاوت آیاتی از قرآن کریم توسط مصطفی احمدیان نفر سوم پنجمین دوره مسابقات قرآن اروپا، پخش نماهنگ تأثیرگذار حسین منی و انا من حسین بر دلهای عاشقان حسین(ع) روح نوازی کرد.

پس از آن ذاکر اهل بیت(ع) آقای قاضوی به مدیحه سرایی در وصف دردانه عبد و بندگی خدا پرداختند. بعد از پخش نماهنگ "یا بن الکرار" دلهای بی قرار و شیفتگان اسوه جانبازی، ماه منیر بنی هاشم حضرت ابوالفضل العباس(ع)، را راهی بین الحرمین کرد.

امام و مدیر مرکز اسلامی هامبورگ آیت الله دکتر رمضانی سخنران این مراسم بودند. ایشان ضمن تبریک اعیاد شعبانیه، مهمترین نکته ی مورد توجه را تکمیل کردن شناخت و معرفت خود  نسبت به ائمه اطهار (ع)،  برای منطبق کردن  اخلاق، رفتار و کردار با خواسته آن بزرگواران بیان نمودند.  

رئیس اتحادیه اروپایی علما و تئولوگ های شیعه، به القاب حضرت سیدالشهدا(ع) مانند؛ سید شباب اهل الجنه، زکی، طیب، رفیع، سید، مبارک و نافع اشاره کردند و افزودند: هر کدام از القاب حضرت امام حسین(ع) بر مقام و جایگاه والای آن حضرت دلالت می کند. کنیه هایی برای ایشان ذکر شده مانند؛ ابوالشهدا، ابوالاحرار، ابوالمجاهدین، ابوعلی و مهمترین لقب اباعبدالله است.

امام حسین(ع) فرزندی به نام عبدالله نداشتند و اگر به ایشان اباعبدالله گفته می شود مقصود، معنای عبودیت و افتخار بندگی و بنده بزرگ خدا بودن است. از جمله نکاتی که باید به آن توجه داشته باشیم آن جایگاه بندگی حضرت است که در شب عاشورا و روز عاشورا در لحظه های آخر زندگی جلوه خاصی داشت. سجده ها، دعاها و اذکاری که بر زبان حضرت جاری می گردید مانند رضا برضائک؛ تسلیما لامرک، لا معبود سواک، یا غیاث المستغیثین همه این موارد حکایت از مقام بندگی حضرت امام حسین(ع) می کند.

خیلی ها درباره امام حسین(ع) مطلب گفته و نوشته اند.  برخی از دانشمندان غیر مسلمان نیز مطالب فراوانی درباره آن شخصیت یزرگ عالم اسلام داشته اند. نکته مهم این است که بررسی شود که چه نکات و برداشت هایی  از شخصیت حضرت سیدالشهدا(ع) برای آنها اهمیت داشته است.

یکی از دانشمندان هندی که زمانی رییس کنگره ملی هندوستان بوده گفته؛ قیام کربلا معدل بشریت را بالا برد. سطح و جایگاه بشریت را بالا برد و به آن ارتقا بخشید.

شخصیت دیگر، آنتوان یارا دانشمند مسیحی- سوری است که گفته؛ اگر بگویم حسین چراغ اسلام است کم گفته ام، اگر بگویم زره اسلام است کم گفته ام، بهترین جمله ای که می توانم بگویم این است؛ او وجدان تمام ادیان در تمام تاریخ است.

پروفسور ادوارد براون شرق شناس انگلیسی گفته؛ آیا قلبی پیدا می شود که وقتی درباره کربلا سخن گفته می شود آغشته به حزن و اندوه نگردد؟ حتی غیرمسلمانان هم نمی توانند پاکی روحی را که این جنگ اسلامی در تحت لوای آن انجام گرفت انکار کند. هر کسی اندکی حس در نهاد خود داشته باشد از این غصه غم انگیز متأثر می شود.

گاندی گفته؛ اگر در جامعه ای در مقابل ظلم تصمیم به تحولی دارد بدون الگو گرفتن از امام حسین(ع) انجام پذیر نخواهد بود. در جایی گفته من نهضتم را مدیون حسین(ع) هستم. من چیز تازه ای را برای مردم هندوستان به ارمغان نیاورده ام. هر چه آورده ام به نام حسین(ع) بوده است.

یکی از نویسندگان انگلیسی برداشتش این است؛ اگر هدف حسین بن علی(ع) جنگ در راه خواسته های دنیایی خود بود، من متوجه نمی شوم چرا خواهران و فرزندانش همراه او بودند. پس عقل چنین حکم میکند که او فقط به خاطر اسلام فداکاری کرده است.

امام حسین(ع) نه تنها خود، بلکه فرزندان و همه عزیزانش که اسیر شده بودند را هزینه باورها و اعتقاداتش

به آموزه های الهی و نیز احیاء سنت رسول خدا (ص) نمود.

توماس مان متفکر آلمانی  نیز در رابطه قیام امام حسین (ع) چنین می گوید؛ اگر بین فداکاری مسیح و حسین(ع) مقایسه شود حتما فداکاری حسین پرارزش تر است زیرا مسیح روزی که آماده فدا شدن گردید زن وفرزند نداشت و در فکر آنهایی که بعد از او به چه سرنوشتی دچار خواهند شد نبود. اما امام حسین(ع) زن و فرزند داشت و بعد از او کودکان خردسال و عزیزانش به بدترین شکل به اسارت برده شدند.

رئیس اتحادیه اروپایی علما و تئولوگ های شیعه در بخش دیگری از سخنان خویش به تشریح چهار وظیفه امام و رهبر جامعه از دیدگاه امام حسین (ع) پرداخته و افزودند: اول اینکه قرآن کریم برایش مهم باشد و به آن عمل کند. کتاب خدا برای پیاده شدن احکام اجتماعی و مجموعه احکامی است که در قرآن ذکر شده است. دومین توقع از امام این است که عدالت در جامعه اجرا شود. ظلم در جامعه نباشد. بدعتها و سنتهای بد در جامعه ریشه کن شود و در حقیقت انسانیت احیا شود. عدالت احیا شود وهر آنچه که بتواند باعث سعادت انسان بشود احیا شود. سوم اینکه به دین نگاه عمیقی داشته باشندو برایش هزینه بپردازند. آنهایی که متدین اند می دانند امروزه چقدر هزینه دین را پرداخته اند؟ الان دین بسیاری از مواقع داخل خانه ها شده اما به بیرون از خانه حرفی ازدین نیست ونگاه می کنید می بینید دین جلوه وبروز خود را ندارد. دین باید بیرون خود را نشان بدهد. یک بخش دین داخل خانه است ذکر و نمازو دعاست اما بخشی از ان در بیرون از خانه است. دستگیری از مستمندان حل کردن مشکلات ظلم و ستمی که به افراد جامعه می شود . این همه کشت و کشتار . یعنی یک کلمه در مقابل این مسائل حرفی نزنیم. ایا ما وظیفه خود را ادا کرده ایم؟

چهارم اینکه امام جامعه باید خود را وقف حق و وقف خدا و دین نماید. برخی از مفاهیم مانند عقلانیت، عدالت و امنیت در دنیای  امروز مظلوم و غریب هستند و بعضی از اوقات از این کلمات استفاده های نادرست می شود.

ایشان در پایان سخنان خویش به حدیثی از امام حسین (ع) اشاره نموده و افزودند: امام حسین (ع) فرمودند: پنج چیز است اگر در انسان نباشد در او بهره زیادی نخواهدبود اگر این پنج چیز باشد هم خود بهره مند شده و هم به دیگران بهره می دهد. یک عقل دو دین اگر از عقل به درستی استفاده شود به عنوان  حجت و راهنمای درونی استفاده شود لذا به خردورزی و اندیشه ورزی بسیار تاکید شده سوم ادب که میراثی بزرگ است. چهارم حیا که اگر هر یک از افراد جامعه بر آن اهتمام بورزند پاکی و عفت در جامعه نهادینه می شود و کسی بر خلاف عفت کاری انجام نمی دهد. پنجم خلق نیکو و خوش اخلاقی با انسانها .


نظر شما



نمایش غیر عمومی